چاپ        ارسال به دوست

دکتر دیناروند: 6 شركت واردات دارو 50 درصد بازار را در اختيار دارند

انحصار‌گرایی و وجود برخی روابط خانوادگی در رأس هرم تشكیلات دارویی كشور پیش از این حرف و حدیث‌هایی بود كه بیشتر به شكل زمزمه‌هایی در گوشی مطرح می‌شد و هرگز به پرسش و پاسخ میان خبرنگاران و مسئولان سازمان غذا و دارو منجر نشده بود.

این بار اما حكایت انحصار در واردات، ‌روابط خانوادگی، ابهام در قیمت‌گذاری داروهای وارداتی، چاق شدن فهرست داروهای وارداتی، فرارهای گمركی، كمبودهای ساختگی دارو و مواردی از این دست با ورود یك سازمان مردم نهاد به ماجرای تولید، ‌واردات و توزیع دارو به تیتر یك رسانه‌ها راه یافت؛ شبهاتی كه دیده‌بان شفافیت برای اثبات برخی از آنها سند رو كرده است. هر چند نشست رسانه‌ای این سازمان برای رو كردن این اسناد به یكباره لغو شد و جای خود را به نشستی پشت درهای بسته میان اعضای دیده‌بان و رؤسای وزارت بهداشت و سازمان غذا و دارو داد، اما نشست بعدی دیگر لغو نشد، چراكه انگار جلسه غیر‌علنی دارویی به نتایج خوبی نرسیده بود. روی دیگر این ماجرا اما وزارت بهداشت و سازمان غذا و دارو هستند؛‌سازمانی كه در سال 92 با كمبود 300 قلم دارو مواجه بود و حالا بسیاری از این كمبودها جبران شده است. انتشار گزارش دارویی دیده‌بان شفافیت اما لااقل موجب آشتی مدیران رده بالای وزارت بهداشت با رسانه‌های منتقد شد و موجب شد تا ساعتی در طبقه سوم سازمان غذا و دارو مهمان دكتر رسول دیناروند رئیس این سازمان باشیم و پاسخ‌های وی را به شبهات مطروحه از سوی دیده‌بان شفافیت و همچنین برخی دیگر از چالش‌های دارویی كشور بشنویم و بی‌هیچ قضاوتی منتشر كنیم؛‌ بی‌تردید قضاوت نهایی این ماجرا با شماست.

آقای دكتر دیناروند! شایعات و حواشی متعددی پیرامون شخص شما و خانواده‌تان وجود دارد و حرف‌های بعضاً درگوشی كه عنوان می‌شودنبض بازار دارویی كشور در اختیار شما و خانواده‌تان است. شما چه پاسخی به این شبهات دارید؟

اجازه بدهید من با بیوگرافی خودم پاسخ به این سؤال را بدهم. من نزدیك به 30 سال پیش از دانشكده داروسازی فارغ‌التحصیل شدم. بعد پی اچ دی گرفتم و درنهایت عضو هیئت علمی دانشكده داروسازی تهران هستم. در این مدت تمركزم روی فعالیت‌های علمی بوده است. همسرم هم شبیه خودم هستند و از نظرعلمی ما جزو افراد مطرح رشته داروسازی هستیم. از نظر تعداد مقالات و تعداد دانشجویانی كه هر دو تربیت كرده‌ایم هم جزو یك درصد دانشمندان برتر در حوزهداروسازی هستند. موفقیت در حوزه علمی نیازمند طی مراحلی است. در ایران هم از حدود 15 سال پیش نهضت توسعه علمی راه افتاد و اقتصاد دانش بنیان،‌محصولات و شركت‌های دانش بنیان محصول این تفكر جدید است. من و همسرم افراد شاخص در حوزه داروسازی هستیم و رشته تخصصی ما فرموله‌سازی دارواست. افراد شاخص در این حوزه زمانی موفق هستند كه بتوانند وارد عرصه محصولات دانش‌بنیان شوند. ثمره كار ما به تربیت دانشجو، ‌مقاله علمی، ‌ثبتاختراعات ملی و بین‌المللی‌، ‌دانش فنی و تأسیس شركت‌های دانش بنیان منجر شده است. در دانشكده داروسازی كه ما استاد هستیم نزدیك به 15 شركتتوسط اعضای هیئت علمی تأسیس شده است كه در سه شركت از این شركت‌ها گروه ما یعنی بنده و همسرم و چند عضو دیگر هیئت علمی و چند دانشجویپی‌اچ دی ما مشاركت داشتیم. پس این یك فعالیت اقتصادی محسوب نمی‌شود، بلكه یك حركت علمی در تداوم تلاش و جهاد علمی است كه ما در آن مشغولبودیم. این مربوط به دوران مسئولیت من در وزارت بهداشت هم نیست، بلكه مربوط به دوران قبل از آن است.

زمانی كه شما بر كرسی ریاست سازمان غذا و دارو تكیه زدید تكلیف شركت‌هایی كه تأسیس كرده بودید و جزو اعضای آنها بودید چه شد؟ آیااین مسئله با اصل تضاد منافع ناسازگار نیست؟

از زمانی كه من در وزارت بهداشت هستم طبیعی است كه نه به دنبال تأسیس شركت دانش‌بنیانم و نه در این حوزه فعالیت، مسئولیت و مدیریتی دارم، امازمانی كه در وزارت بهداشت نبودم و مسئولیتی نداشتم پیش‌بینی نمی‌كردم كه قرار است در وزارتخانه مسئولیتی به دست گیرم و فكر می‌كردم خدمت می‌كنم. الان هم كه در وزارت بهداشت هستم فكرم همین است كه بزرگ‌ترین باقی الصالحات برای كسی كه دانشمند محسوب می‌شود همین است كه بتواند در تولیدعلم و محصول دانش بنیان در كشور مؤثر باشد. شركت‌های دانش بنیانی كه بنده و همسرم در آنها نقش داشتیم به كارشان ادامه دادند، اما زمانی كه من دروزارت بهداشت مسئولیت گرفتم به طور كامل از این شركت‌ها خارج شدم ولی همسر من در این شركت‌ها حضور دارند. همسرم هیچ گاه سهامدار اصلی یا رئیسهیئت مدیره نبودند و من هم بعد از قبول مسئولیت در وزارت بهداشت در این شركت‌ها سهامدار نیستم و هیچ حضور و فعالیت و كمكی هم نكردم.

طبعاً حضور در شركت‌های خصوصی و سپس گرفتن مسئولیت در بخش دولتی و تصمیم‌سازی می‌تواند لااقل به شكل القایی منجر بهتأثیرگذاری منافع بر تصمیم‌گیری‌ها شود. شما هم چنین سابقه‌ای داشتید و بعد از مسئولیت در وزارت بهداشت ممكن است به فعالیت در بخشخصوصی باز‌گردید. از نگاه شما این مسئله نمی‌تواند شبهه‌بر‌انگیز باشد؟

قانونی وجود ندارد كه بگوید كسی كه قبلا در زمینه‌ای در بخش خصوصی فعالیت داشته است برای حضور در بخش دولتی منع دارد. دقیقاً زمانی كه دكتر‌هاشمیبرای این مسئولیت با من صحبت كردند همین مسئله را خیلی شفاف خدمت ایشان گفتم كه بنده جز استادی دانشگاه در صنعت داروسازی فعال بودم چه بهعنوان عضو هیئت مدیره و چه مدیر‌عاملی در شركت‌های مختلف و همین طور این شركت‌های دانش بنیان را هم تأسیس كردم، اما ایشان با عنایت به این مسائلاصرار كردند تا این مسئولیت را بپذیرم. از زمان قبول مسئولیت هم با صداقت و جدیت كار كردم كه نتیجه آن حل بحران دارویی و كاهش واردات دارو و كاهش قیمتداروهای وارداتی، صرفه جویی 500 میلیون دلاری دارو و حمایت از بیماران صعب‌العلاج است. حاشیه‌سازی‌ها از نظر من نیات خالصانه ندارند و نتیجه رقابت‌هایاقتصادی بین شركت‌هاست و اهداف خیری ندارند مردم هم می‌دانند. در ارزیابی‌هایی كه در فعالیت دستگاه اجرایی می‌شود مردم از خدمات و زحمات وزارتبهداشت رضایت دارند.

طبق آمارهای ارائه شده 3 درصد داروی وارداتی چیزی حدود 30 درصد از اعتبارات سازمان غذا و دارو را به خود اختصاص می‌دهد. سؤالاینجاست كه شركت‌های وارد‌كننده داروهای وارداتی كه اغلب هم داروهای خاص و گران قیمت هستند چگونه و بر اساس چه مؤلفه‌هاییانتخاب می‌شوند؟ طبیعی است كه در پاسخ به این سؤال بحث انحصارگرایی‌ها هم تا حد زیادی روشن می‌شود. اینكه آیا واقعاً واردات دارو درانحصار افراد خاصی است؟

بعضی‌ها فكر می‌كنند وزارت بهداشت و سازمان غذا و دارو سهمیه واردات بین شركت‌ها توزیع می‌كند، در حالی كه اصلاً اینطور نیست. فعالیت اقتصادی شركت‌هادر یك میدان رقابت آزاد شكل می‌گیرد. نقش سازمان غذا و دارو در این میان این است كه تعیین می‌كند چه داروهایی مجاز هستند وارد شوند، به چه قیمتی و بهچه میزان در بازار عرضه شوند. ما با خود دارو كارداریم نه اینكه چه كسی این دارو را می‌آورد. اینكه چه كسی در بازار دارویی كشور سهم یا فروش بیشتری دارد یابا پزشكان ارتباط بهتری گرفته است به ما ارتباطی ندارد، زیرا در نهایت پزشك است كه دارو را می‌نویسد و در اختیار سازمان غذا و دارو نیست. ما یك فهرستدارویی داریم.

یكی از موضوعات مطروحه این است كه در دوران تصدی شما در سازمان غذا و دارو این فهرست بلند بالاتر از قبل شده است. فهرستداروهای كشور یا همان فارماكوپه چگونه تعیین می‌شود؟

مگر در دوره ما چند درصد داروی جدید وارد بازار شده، 90 درصد داروهای موجود در دوران گذشته وارد بازار ما شده‌اند. فهرست داروها هم توسط شورایی تعیینمی‌شود كه اعضای این شورا از سوی وزیر بهداشت انتخاب شده‌اند و تكلیفش مشخص است. از حدود

16 - 15 نفری كه عضو این شورا هستند تنها سه نفر از مدیران سازمان غذا و دارو هستند؛ رئیس سازمان و مدیركل‌های مربوطه. بقیه یا پزشك هستند یاداروسازانی كه خارج از سازمان غذا و دارو فعالیت می‌كنند. این افراد تعیین می‌كنند چه داروهایی در بازار ایران قابل عرضه هستند. ما این فهرست را مرتب منتشرمی‌كنیم و شركت‌های داروسازی می‌توانند بر اساس این فهرست درخواست تولید یا واردات كنند.

پس با این اوصاف فرآیند واردت دارو چگونه است كه شبهه انحصار ایجاد می‌شود؟

سیاست‌های ما در حوزه واردات دارو به گونه‌ای است كه فقط داروهایی می‌توانند ثبت شوند كه تولید ندارند. بعد از ثبت، این داروها وارد كشور و بعد از مدتی اینداروها توسط تولیدكننده داخلی تولید می‌شوند. بعد از اینكه سهم بازار تولید داخل به 30 درصد رسید، ما واردات را محدود می‌كنیم و سقف واردات را حداكثر 10درصد قرار می‌دهیم. سیاست محدودسازی واردات برای حمایت از تولید داخل ابلاغیه‌ای است كه از سوی شورای سیاست‌گذاری وزارت بهداشت به ما ابلاغشده است. هر گاه قرار باشد واردات پس از تولید انجام شود ما مجوز واردات جدید نمی‌دهیم، گاهی از قبل دارویی وارد می‌شود اما تولید‌كننده داخلی آمدهمشابه این دارو را تولید كرده و ما واردات را محدود كرده‌ایم. در چنین شرایطی بر اساس ضوابط موجود ما به وارد‌كننده جدید مجوز واردات نمی‌دهیم. خب اینجادعوا به وجود می‌آید كه شما چرا به قبلی انحصار داده‌اید؟ در حالی كه ما به قبلی انحصار نداده‌ایم، بلكه برای حمایت از تولید داخل شركت وارداتی قبلی رامحدود كرده‌ایم. ما معتقدیم اگر بخواهیم وارد‌كننده قبلی را از بازار حذف كنیم به واسطه سابقه تاریخی در بازار منجر به قاچاق می‌شود و باید به تدریج جلویواردكننده قبلی را بگیریم.

اما من پاسخ سؤالم را نگرفتم. اینكه چه شركت‌هایی و با چه شرایطی می‌توانند واردات دارو داشته باشند؟

معلوم است شركت‌هایی كه سابقه بیشتری دارند، ‌بزرگ‌ترند و قدرت بیشتری دارند. سازمان غذا و دارو تعیین نمی‌كند چه كسی نماینده چه كسی شود. اگراینچنین بود در تمام صنایع و جاهای دیگر واردات به تساوی بین وارد‌كنندگان تقسیم می‌شد. در سازمان غذا و دارو مجوز لوازم آرایشی- بهداشتی را هم مامی‌دهیم همچنین مجوز واردات تجهیزات پزشكی. در آنجا هم باز چند شركت بزرگ‌تر بازار بیشتری در اختیار دارند. درباره فرآورده‌های غذایی هم همین‌طور.

اینطور نیست كه چون مثلاً دو شركت واردكننده 20 درصد بازار را در اختیار دارند اینها انحصار دارند. خیر انحصاری وجود ندارد. اینها چون نمایندگی شركت‌هایبزرگ‌تری را در اختیار دارند، بزرگ‌تر شده‌اند. در واردات تجهیزات پزشكی، ‌لوازم آرایشی- بهداشتی، ‌غذا و دارو هر شركتی كه بتواند نمایندگی برندها وتولید‌كننده‌های بزرگ جهان را در ایران یا هر كشور دیگری در اختیار بگیرد آن شركت سهم بیشتری از بازار در اختیار دارد و این طبیعی است. انحصارگرایی درسازمان غذا و دارو حرف‌هایی نادرست است و مطمئن باشید ناشی از رقابت شركت‌هاست.

چگونه‌؟

شركتی ممكن است در بازار شكست بخورد یا در بازار سهمش بالا پایین شود یا مجوزی به شركتی داده نشود و برود الم شنگه راه بیندازد. اینها دعواهایی استكه همیشه وجود داشته و اینكه عده‌ای در دام این دعواهای تجاری بیفتند و سازمان غذا و دارو را متهم‌كنند، قابل پذیرش نیست.

پس شما انحصار 70 درصدی واردات دارو در اختیار دو شركت را كه رئیس سندیكای تولیدكنندگان دارو در گفت‌وگوی خبری در حضور خودتانعنوان كردند رد می‌كنید؟

بله. به هیچ عنوان اینطور نیست كه 70 درصد بازار واردات در اختیار دو شركت باشد. اولاً 30 درصد بازار ما واردات و 70 درصد تولید داخل است. آن 30 درصد وارداتتوسط دهها شركت انجام می‌شود كه طبیعی است از حدود 100 شركتی كه در كار واردات دارو هستند شش شركت اول 50 درصد بازار را در اختیار دارند.

این شركت‌ها چه ویژگی‌هایی دارند كه توانسته‌اند نیمی از سهم بازار را در اختیار بگیرند؟

این شركت‌ها نمایندگی شركت‌های بزرگ را دارند.

قاعدتاً این نمایندگی با رایزنی نمایندگان شركت‌های شما به این شركت‌ها اهدا شده است‌؟

خیر. هیچ ارتباطی با سازمان غذا و دارو ندارد.

پس چه كسی مجوز نمایندگی به این شركت‌ها می‌دهد؟

مجوز نمایندگی را ما نمی‌دهیم. ما دارو را ثبت می‌كنیم. نمایندگی یك فعالیت تجاری بین شركت‌ها است، یعنی یك شركت نمایندگی یكی از داروسازی‌های بزرگرا دارد و بعد از مدتی همین نمایندگی را به یك شركت دیگر می‌دهد. نماینده یك شركت تجاری بودن هیچ ربطی به سازمان غذا و دارو ندارد.

مصداقی‌تر بگویید.

به طور مثال فهرست دارویی ما می‌گوید داروی تراتستزومپ نیاز است. این دارو وقتی وارد بازار جهان می‌شود و تأییدیه می‌گیرد معمولاً دارای انحصار تولید دردنیاست و پتنت دارد. یعنی این دارو را فقط یك شركت تولید می‌كند. تا زمانی كه تحت پتنت است و هیچ تولیدكننده داخلی هم نداریم خب این دارو و داروهایمشابه را چه كسی می‌تواند بیاورد‌؟

معلوم است نماینده آن شركت می‌تواند این دارو را وارد كند. حتی ما برای اینكه تا حدودی با انحصار واردات هم مبارزه كنیم، فرآیند واردات موازی را تعریف كردیم وگفتیم شركت‌هایی كه می‌توانند دارو را از نمایندگی اصلی 20 درصد ارزان‌تر وارد كنند مجاز به واردات آن دارو است، یعنی حتی فراتر از دستورالعمل‌های خودمانكه می‌گوید ثبت دارو توسط شركت نمایندگی انجام شود و آن شركت مسئولیت كیفیت دارو را بپذیرد. برای شكستن انحصار اما حتی به شركت‌های رقیب هم بهشرط واردات 20 درصد ارزان‌تر مجوز دادیم. با چنین مكانیسمی در سال 93 ما بیش از 100 میلیون یورو صرفه‌جویی ارزی ایجاد كردیم، اما اینكه این دارو و اینشركت نمایندگی‌اش را به چه كسی می‌دهد یك فعالیت تجاری محض است و سازمان غذا و دارو هیچ دخالتی ندارد كه بگوید شركت‌های تولید‌كننده جهانینمایندگی شان را به كدام شركت داخلی بدهند. این فقط برای دارو هم نیست برای تجهیزات پزشكی، غذا و آرایشی هم هست. این هم امكان ندارد اگر 100وارد‌كننده داریم همه به یك میزان سهم داشته باشند. در تولید هم به هر حال بعضی شركت‌ها بزرگ‌ترند و تولیدات گسترده‌تر و سهم بیشتری از بازار دارند وبرخی كوچك‌ترند. این رقابت تجاری را كه ما نمی‌توانیم كتمان كنیم. اصلاً مگر كشور ما كمونیستی اداره می‌شود كه ما فكر كنیم همه شركت‌ها باید مساوی همباشند. به ما چه ربطی دارد كه شركتی رشد می‌كند. بالاخره باید مالیات بیشتری از این شركت گرفت و انتظاراتی كه قانون از این شركت‌ها دارد باید برآوردهشود.

بحث دیگری كه در گزارش دیده‌بان شفافیت مطرح شده، آمارسازی سازمان غذا و دارو برای قلب واقعیت و بیان كاهش واردات دارویی است،در حالی كه با افزایش واردات و قیمت داروها مواجه بودیم. پاسخ شما به این ابهامات چیست؟

آمارنامه‌ها گزارشی است كه از شركت‌های پخش دریافت می‌شود. شركت‌های پخش می‌توانند تخلف یا اشتباه كنند، یعنی گزارش را عمداً برای ما بسازند یااشتباه كنند. ما از سال 93 فهمیدیم كه این آمارنامه‌ها دقیق نیست و خطاهای مهلك دارد.

با چه هدفی این دستكاری‌هایی كه اشاره داشتید از سوی شركت‌های پخش در آمارنامه‌های دارویی صورت می‌گیرد؟

بخشی از اینها خطاست، اما بخشی تعمدی است. مثلاً گاهی شركت‌های پخش می‌خواهند سهم خود را در بازار كم نشان دهند یا در مواردی زیاد نشان بدهندو به همین خاطر آمارنامه‌ها را دستكاری می‌كنند. بخشی هم اشتباه است. این گزارش‌ها به صورت نرم‌افزاری به هم اضافه می‌شود. خطاهای عجیب و غریبی درآن دیده می‌شود. مثلاً یك شركت دارو را به صورت بسته ثبت می‌كند، دیگری به صورت دانه‌ای و اینها به همدیگر اضافه می‌شود. ما ازسال 93 متوجه این خطاهاشدیم و اعلام كردیم كه این آمارنامه خطا دارد و شركت‌ها خطاهای احتمالی را برای اصلاح اعلام كنند. این آمارنامه از پخش گرفته می‌شود، اما آمار فعالیت تأمینكنندگان كالاست. تا الان ما موفق به استحصال آمارنامه روشن و دقیق نشده‌ایم. راهش این است كه فرآیندهای تولید دارو، ‌واردات و توزیع وفروش دارو به صورتآنلاین ثبت شود. این كاری است كه ما آغاز كرده‌ایم.

در آمارنامه سال 92 و قبل از آن شیر خشك وجود داشت و در آمارنامه جدید وجود ندارد.

این چیز عجیبی نیست. شیر خشك و مكمل‌های غذایی دارو نیستند كه بخواهند در آمارنامه دارویی منتشر شوند. آنها آمارنامه جدایی دارند كه از سوی سندیكامنتشر می‌شود. وقتی می‌گوییم در سال 91 فروش دارو 5 هزار و 400 میلیارد بوده و الان شده 15 هزار میلیارد، ما در آماری كه ارائه دادیم شیر خشك و مكمل راحذف كردیم. ما كاهش واردات را از آمار واردات می‌گیریم نه آمار فروش. معیار ما برای این آمار ترخیصی است كه از گمرك صورت می‌گیرد و من با اطمینان می‌گویمواردات دارو در سه سال گذشته از میزان واردات دارو در سه سال دولت قبلی حداقل 500 میلیون دلار كمتر است. آمار گمرك هم موجود است با این تفاوت كهداروهای دامی و برخی مكمل‌ها هم هست. از نظر ارزی میزان واردات كمتر شده و از نظر فروش هم میزان فروش داروهای تولید داخل بیشتر شده است. آمارنامه‌ها دارای خطاهای فاحش است و كار كارشناسان است و رئیس سازمان غذا و دارو كه آمارنامه درست نمی‌كند. من این آمارنامه‌ها را قبل از انتشارمی‌بینم. همچنین در فرآیندهای كارشناسی دارو رئیس سازمان غذا و دارو هیچ دخالتی ندارد و اصلا اطلاع ندارد و امكان ندارد دستگاهی به این عریض و طویلیرا من از جزئیاتش خبر داشته باشم.

ولی باید سازو كارهایی ترتیب دهید كه بر همه این امور نظارت و كنترل كافی داشته باشید. غیر ‌از این است؟

بله. من مسئولیت دارم اما اینكه بتوانم در جزئیات دخالت كنم امكان ندارد. مسئولیت من نظارت بر این سیاست‌ها و كنترل اجرایی شدن آنهاست. اما آیا من ادعامی‌كنم بدون هیچ خطایی كارم را انجام می‌دهم؟ خیر، ما هم خطا داریم و هم اشتباه و به همین خاطر هم گاهی سیاست‌ها و روش‌هایمان را اصلاح و ازانتقادات و نظرات دریافت شده استقبال كردیم.

كاری كه دیده‌بان شفافیت دارد انجام می‌دهد كار خودش نیست. این گروه ذینفعان حوزه دارو هستند و در اینجا مسئولیت داشتند، الان هم ذی‌نفع هستند. اینهاهمین كار را در فرهنگستان علوم پزشكی، مجلس، ‌نهادها و دستگاه‌های نظارتی كشور انجام دادند. خود اعضای دیده‌بان شفافیت كه تسلطی به این بحث‌هاندارند. گروه كارشناسی دیده‌بان افرادی ذی‌نفع هستند كه ممكن است حرف‌های درست هم بزنند، ما هم به حرف‌های درستشان توجه كردیم اما جاهاییحرف‌های نادرست می‌زنند.

بحث قیمت‌گذاری‌های دارویی هم موضوع دیگری است كه در گزارش دیده‌بان دیده می‌شود. به طور نمونه شركت ساونتی‌اونتیس درسال۲۰۱۴اعلام می‌كند مبلغ كل فروشش 11/6 میلیون یورو بوده كه تبدیل آن به نرخ ارز آن زمان حدود ۴۸میلیارد تومان می‌شود. اما آمارنامهدارویی منتشر شده توسط سازمان غذا و دارو حدود۴۸۰میلیارد تومان اعلام شده است. ماجرای این تفاوت 10 برابری در قیمت‌گذاری داروچیست؟

من واقعاً این را نمی‌دانم كه آمار 48 میلیارد و 480 میلیارد تومان كجاست. این‌را باید بررسی آماری كرد، اما یك چیز را می‌دانم كه قیمت تمام داروهای وارداتی دردوران مسئولیت من متوسط 25 درصد كاهش پیدا كرد. بعضی‌ها تا 80 درصد و بعضی دیگر مثلاً 5 درصد اما بدون استثنا كاهش قیمت داشتیم.

ساز‌و‌كار تعیین قیمت داروهای وارداتی چگونه است؟ اینكه شما می‌گویید تا 80 درصد كاهش قیمت دارو داشته‌ایم، 80 درصد رقم بسیار بالاییاست، چطور چنین چیزی ممكن است؟

داروها دو دسته‌اند یا وارداتی هستند یا تولید داخل. ‌داروهای وارداتی وقتی برای نخستین بار وارد كشور می‌شوند قیمت ارزی آن كنترل می‌شود. بدین معنا كهقیمت پیشنهادی وارد‌كننده از سوی كمیسیون قیمت‌گذاری سازمان با كشورهای مرجع مقایسه می‌شود. سیاست ما این است كه قیمت دارو در ایران از قیمتارزی دارو در كشورهای مبدأ و مرجع گران‌تر نباشد و قیمت كف را قبول داریم. اما مگر در دوره ما چند درصد داروی جدید وارد بازار شده است؟ 90 درصد داروهایموجود در دوران گذشته وارد بازار ما شده‌اند و ممكن است چانه زنی در زمان ثبت برای قیمت‌گذاری آنها انجام نشده باشد در نتیجه با قیمت بالاتری ثبت شده‌اند. در دوران بحران دارویی یعنی سال‌های 90، 91 و 92 مملكت دنبال كنترل قیمت نبود و من یادم می‌آید وزیر وقت گفتند من دست قاچاقچیان را می‌بوسم داروبیاورند.

در سال 93 شروع كردیم به مقایسه قیمت‌ها و چانه‌زنی درباره آنها و با مكانیسم واردات موازی اعلام كردیم شركت‌های مختلف می‌توانند برای این 700 قلمداروی وارداتی قیمت بدهند كه با چه قیمتی می‌توانند واردات داشته باشند و در عمل حتی اجازه دادیم نمایندگی‌ها دور زده شود و اجازه ورود دارو برای نمایندگیمشروط به قابل رقابت بودن قیمت‌ها با سایر شركت‌ها شد. نتیجه این اقدامات هم 25 درصد كاهش قیمت شده است. اگر در این صحبت‌های من تردید دارید كارسختی نیست و می‌توانید به داروخانه‌های هلال احمر و 13 آبان مراجعه كنید و قیمت داروهای وارداتی را در سال‌های قبل ببینید و با قیمت كنونی آن مقایسهكنید. دارویی كه در سال 91 قیمتش 200 هزار تومان بوده و در سال 95 شده 300 هزار تومان از نظر ما كاهش قیمت داشته است چون در سال 91 قیمت دلارهزار و 100تومان بوده و امروز 3 هزار و 400 تومان است و به تناسب رشد قیمت ارز باید این دارو الان حدود 600 هزار تومان باشد و اگر 300 هزار تومان است یعنیما كاهش جدی قیمت را داشته‌ایم. دراكثر داروها این كاهش اتفاق افتاده است.

درباره بحث ورود شورای رقابت به تأسیس داروخانه‌ها نظر شما چیست؟ آیا این كار را غیرقانونی می‌دانید‌؟

ممكن است كه این سخن كه باید در تأسیس داروخانه تسهیلاتی در نظر گرفته شود درست باشد و ما خودمان هم به این موضوع توجه كردیم، به همین دلیلجلسات و كمیته‌هایی برای اصلاحات در آیین‌نامه تشكیل شده است، اما اینكه شورای رقابت بخواهد به این عرصه ورود كند از نظر ما غیر‌قانونی است.

توجیه شما برای این موضوع چیست؟

دلیل ما برای این مسئله حقوقی و موجه است. شورای رقابت به موجب قانونی تشكیل شده كه عطف به اصل 44 است و در این قانون گفته شده حوزه سلامتاز این قانون مستثناست. طبیعی است بر این اساس ورود شورای رقابت به این ماجرا غیر‌قانونی است و اگر ما این ورود را بپذیریم، شورای رقابت توقیفی نخواهدداشت و از این به بعد شورای رقابت می‌تواند هر تصمیمی در این حوزه بگیرد و در عمل اختیارات وزارت بهداشت را در سطح‌بندی خدمات از بین ببرد. سطح‌بندیخدمات وزارت بهداشت با هدف عدالت در توزیع و دسترسی و جلوگیری از هزینه‌های القایی انجام می‌شود. عدالت در توزیع به این معناست كه ما نمی‌توانیمهمه پزشكان، ‌جراحان و داروخانه‌ها را در تهران تجمیع كنیم. سطح‌بندی در وزارت بهداشت برای جلوگیری از این تجمیع انجام می‌شود. درباره خدمات القایی همبه طور مثال اگر هر پزشكی اجازه داشته باشد یكMERI برای خودش تأسیس كند بدیهی است افراد مجبورند برای جور كردن درآمدشان با پزشكان دیگر زد و بندكند و هركسی برای یك سردرد هم مراجعه كرد برایشMRI تجویز كنند. سطح‌بندی برای جلوگیری از خدمات القایی در تمام دنیا اجرایی می‌شود. در غیر‌اینصورت هزینه‌های سرسام‌آوری به مردم و بیمه‌ها تحمیل می‌شود. قانون اختیار سطح‌بندی را به وزارت بهداشت داده و در صورت ورود شورای رقابت به این حوزهاین شورا در همه امور می‌تواند ورود كند. ورود شورای رقابت باید در عرصه‌های اقتصادی باشد و حوزه سلامت یعنی بیمارستان‌ها و داروخانه‌ها فقط اقتصادنیست، بلكه در مرحله اول ارائه خدمت است.

در دنیا دو نگاه به اقتصاد وجود دارد؛ یكی دولتی و دیگری آزاد و در ایران بین این دو است. بحث ما بحث حقوقی و ریشه‌ای است.

و حرف آخر...

در دولت جاهایی هم افراد اصولگرا آمده‌اند و كار می‌كنند، با دست خودتان نابودشان نكنید!

منبع


٠٩:٢٣ - چهارشنبه ٤ مرداد ١٣٩٦    /    عدد : ٢٥٨٩    /    تعداد نمایش : ١٠٨٨


برای این خبر نظری ثبت نشده است
نظر شما
نام :
ايميل : 
*نظرات :
متن تصویر را وارد کنید:
 

خروج