سیاست‌ گذاری علم و فناوری
 
 
       سیاست‌های علم و فناوری، آن دسته از سیاست‌هایی هستند که رسیدن فناوری به بازار، رسیدن ایده به ثروت و خرید و بهره‌برداری از فناوری را تسهیل و تسریع می‌نمایند. سیاست‌های مناسب توسعه فناوری باعث کاهش هزینه‌های تولید، ارتقای کیفیت تولید و افزایش تنوع و مطلوبیت محصولات و خدماتی می‌شوند که در نهایت مبادله این محصولات باعث افزایش تولید (GDP)در بازارهای داخلی و صادراتی می‌شود. این سیاست‌ها به تقویت ارتباط دانشگاه، صنعت و دولت کمک می‌کنند.
 
 
همچنین اجرای سیاست‌های توسعه علم و فناوری در کشور از طریق تقویت شرکت‌های دانش‌بنیان، واحدهای تحقیق و توسعه صنایع، مؤسسات پژوهشی و سایر نهادهای علم و فناوری مانند نهادهای مدیریت و حمایت از پژوهش، صندوق‌ها و بنیادهای حمایتی، پارک‌ها و...، نقش مؤثری در افزایش اشتغال دانش‌آموختگان کشور دارد.
 
 
 
ظرفیت‌ها و مزیت‌های کشور برای توسعه سیاست‌های علم و فناوری عبارتند از :
 
 
- وجود مراکز فعال و موثر در توسعه سیاست های علم و فناوری از جمله ستاد راهبری اجرای نقشه جامع علمی کشور، معاونت علمی و فناوری ریاست‌جمهوری، کمیسیون علمی، فرهنگی و اجتماعی مجمع تشخیص مصلحت نظام، پژوهشکده مطالعات فناوری، شبکه تحلیلگران فناوری ایران، پژوهشکده سیاست‌گذاری علم، فناوری و صنعت دانشگاه صنعتی شریف، انجمن مدیریت فناوری ایران و سایر مراکز و مؤسسات علمی، آموزشی و پژوهشی؛
 
- سرمایه انسانی مستعد، خبرگان و پژوهشگران فعال؛
 
- برقراری رشته های دانشگاهی مانند مدیریت فناوری، سیاست‌گذاری علم و فناوری؛
 
 
برخی از فعالیت‌ها و اقدامات انجام شده در حوزه سیاست‌های علم و فناوری عبارتند از:
 
- مشارکت در تدوین و تصویب نقشه جامع علمی کشور، سیاست‌های کلی علم و فناوری ج.ا.ایران، قانون حمایت از مؤسسات دانش‌بنیان و...؛
 
- مشارکت در تأسیس و توسعه فعالیت ستاد ویژه توسعه فناوری‌نانو؛
 
- مشارکت در تأسیس و حمایت از فعالیت پارک فناوری پردیس.
 
- حضور در شورای ستاد راهبری اجرای نقشه جامع علمی کشور و عضویت در شوراها، کمیته‌ها و کارگروه‌های آن؛
 
- استقرار دبیرخانه کمیته فنی مدیریت نوآوری (متناظر با کمیته TC279سازمان جهانی استاندارد).